بخدا نمیخوام ناله و شکایت کنم ولی چیکار کنم

یه مدته که افسار زندگیم از دستم در رفته

آدمایی دارن واسه آینده ام تصمیم میگیرن که

نمیدونم از کجا و چطور تو سرنوشتم پیداشون شده

آدمایی که از دین و دیانت و مذهب٬فقط و فقط

چادر سر کردن رو یاد گرفتن!!

آدمایی که معلوم نیست چطور یک شبه به

یک میز رسیدن و حالا تمام دلخوشیشون شده

همون میز!!

آدمایی که همه چیز رو تو مقام و منسب میبینن

آدمایی که از ظاهرشون بر میاد زیاد دلداده به دنیا نباشن

ولی باطنشون چیز دیگه ای میگه!!

حالا همین آدما دارن برای من و آینده ام تصمیم میگیرن

چه میشه کرد؟!فعلا که دور٬دور اونهاست

ولی کاش بدونن که هیچ چیزی موندگار نیست

کاش یه سری به کتابای دینی و مذهبی که تنها

برای ظاهر سازی تو کتابخونه خونشون ردیف کردن بزنن!!

پ.ن:خدا جونم٬داری امتحانم میکنی؟؟

امیدوارم اونقدر قوی باشم که سر بلند از این آزمون خارج بشم